Bijzondere Noden
Doneer ook!

Woorden des Eeuwigen Levens in het Urdu

Reisverslag: Jan Drost bezocht Pakistan

Een reis vol tegenstrijdigheden. Zo kun je het afgelopen werkbezoek naar Pakistan wel noemen. In de steden is er veel bedrijvigheid en verkeer, maar tussen de krioelende auto’s en motorfietsen zie je ook zomaar een ezelskar rijden, of een nauwelijks geklede zwerver de straat oversteken.

Het contrast met het platteland is groot. Waar in de stad veel voorzieningen zijn, zijn die op het platteland vaak afwezig. Vooral onverharde wegen, weinig of slechte sanitaire voorzieningen, en vaak ook geen scholen. Overal zie je met de hand geknede koeienvlaaien als ronde plakkaten op muren geplakt zitten, waar ze door de zon beschenen worden. Eenmaal gedroogd, worden de plakken als brandstof in de keuken gebruikt. Die keuken is voor de gewone arbeider meestal niet meer dan een kookplaats buiten.

Analfabetisme is nog steeds een groot probleem in Pakistan; ongeveer 40% van de Pakistanen kan niet lezen en schrijven, en de meesten van hen zijn vrouwen. Vooral onder minderheden komt analfabetisme veel voor. Zo ook onder christenen. Bijzondere Noden werkt al jarenlang samen met ABES. Deze christelijke organisatie geeft alfabetiseringslessen aan vrouwen in afgelegen plaatsen. Ik mag een paar van deze lessen meemaken. De cursisten zijn soms tieners, maar heel vaak ook moeders, zowel twintigers als vijftigplussers. Omdat het tempo voor hen soms wat te hoog ligt, mogen zij het eerste jaar meeluisteren op de achterste rij vóór ze echt als cursist meedoen.

Ze komen bij elkaar in christelijke kerkjes, want de dominees hebben een belangrijke taak in het selecteren en stimuleren van de cursisten. De voorgangers krijgen een vergoeding voor het coördineren van deze lessen. Het is mooi om te zien hoe de dames, op de grond zittend, eenvoudige Urdu woordjes spellen en in schriftjes opschrijven.

Eén van de groepen, in een dorpje niet ver van Gujranwala, heeft de cursus afgerond. De diploma-uitreiking vindt plaats in een kerkje waarvan de ingang zich in een steeg met open riool bevindt. Ook hier doen we, net zoals op veel andere plaatsen, netjes onze schoenen uit en gaan op sokken naar binnen. Ik mag de diploma’s overhandigen, steeds met een stapeltje boeken als cadeau: het Nieuwe Testament, een kinderbijbel en een paar christelijke voorleesboekjes. Ik vraag één van de cursisten, een moeder van middelbare leeftijd, om eens te laten horen wat ze heeft geleerd. Het is ontroerend om te zien hoe ze de Bijbel openslaat en, de regels met haar vinger aanwijzend, zomaar een paar teksten uit Mattheüs leest. In een taal die ik niet versta. Maar toch klinken daar de woorden van het Eeuwige Leven.

Naast lees- en schrijfles, krijgen de vrouwen ook les in praktische vaardigheden. Naai- en borduurles is heel nuttig: met weinig investeringen kunnen ze dit thuis uitvoeren en zo wat bijverdienen. Ik wil een map met oefenwerkstukken bekijken en krijg prompt van alle twintig cursisten de vorderingen te zien. Sommigen zijn kennelijk veel handiger dan anderen, want het verschil in de werkstukken is groot.

Een ander contrast is christenvervolging. Zo is het voor christenen in het noordoostelijke gedeelte van Pakistan heel goed mogelijk om naar de kerk te gaan. Wij kunnen met een groep Pakistanen in een restaurant gewoon hardop bidden voor het eten. Maar we zijn ook bij ex-moslims in huis geweest die heel bang zijn dat hun familie erachter komt waar ze wonen. Zij leven voortdurend in angst dat ze lastig gevallen worden, of erger nog, dat hen iets wordt aangedaan. Ook de dominee die hen pastorale zorg geeft, staat er alleen voor. Zijn eigen gemeente, maar ook het kerkverband, wil liever niet met deze nieuwe gelovigen te maken hebben, uit angst dat het negatieve gevolgen voor hun relatieve vrijheid heeft.

Na twee weken zet ik weer voet op Nederlandse bodem, op de dag dat het coronavirus Nederland officieel bereikt. Op het moment van schrijven zit de wereld op slot. De coronacrisis werpt de arme bevolking van Pakistan, waarvan tienduizenden werkzaam zijn als dagloner, in een nog grotere armoede. Ook de dichtbevolkte provincie Punjab zit op slot, en waar geen werk is, is geen eten…

Klik op het artikel om Noodklok nr. 158 door te bladeren.

Vergelijkbare verhalen

  • Verhalen

    Een koffer vol levenslessen

    Een groep jongeren zette afgelopen zomer ‘Koers’ naar Jordanië om te luisteren en te ontmoeten. Lees hier hun reisverslag.

    Lees verder
  • Verhalen

    Een bijzonder bezoek aan de gemeente van Jordanië

    Echtpaar Everse uit de gemeente Rhenen heeft tijdens hun...

    Lees verder