Bijzondere Noden
Doneer ook!

Een koffer vol levenslessen

Reisverslag: Met koers naar Jordanië

Door Alette Beens, Rutger Voortman en Judith Boogaard

Jordanië: land van archeologische schatten, enorme woestijnvlakten, majestueuze rotsformaties en redelijke politieke stabiliteit te midden van een onrustig Midden-Oosten. Maar meer: een land vol mensen, ook christenen, ieder met hun verhaal. Een groep jongeren zette afgelopen juni ‘Koers’ naar Jordanië om te luisteren en te ontmoeten.

Ergens in een huis in een hoger gelegen deel van de hoofdstad Amman worden we hartelijk ontvangen door een twintigtal Jordaniërs. Direct wordt ons een ruime maaltijd voorgezet. Een aantal vrouwen is urenlang bezig geweest om dit eten voor ons klaar te maken. Met liefde, dat proef je! Het programma vervolgt zich. Muziek klinkt. Eerst luisteren we. Vervolgens zingen we samen: “Hoe groot zijt Gij”. Wat een rijkdom dat muziek taalbarrières overstijgt! De meeste personen die we hier ontmoeten zijn gevlucht uit Irak vanwege de onveiligheid door IS. Het is de missie van de gemeente om deze vluchtelingen op te vangen en te helpen, met het verlangen dat zij de Heere leren kennen. Het leven van deze mensen wordt getekend door verdriet, trauma’s en zorgen. Ze mogen niet werken in Jordanië en kunnen daarom niet in hun levensonderhoud voorzien. Maar ondanks dit alles werkt God.

Ogen met een verhaal

De sprekende ogen van de tolk intrigeren me. Het zijn ogen waar veel achter schuilgaat. Ogen die veel gezien hebben, ogen die spreken van angst, teleurstelling en verdriet. Ogen die zich regelmatig vullen met tranen. Maar als je langer kijkt, zie je een sprankje hoop. Deze ogen zijn vol vast vertrouwen als hij over zijn God en Verlosser spreekt. Het zijn ogen waarachter een verhaal schuilgaat van vluchten voor IS, het verliezen van familie, langdurige werkeloosheid en herhaaldelijke visumafwijzing na 4 jaar wonen in Jordanië. Ondanks dat zegt hij met een stralend gezicht: “Ik geloof dat God een plan met mijn en ons leven heeft, hoe het leven ook zal gaan.” Ik vraag mezelf af: Hoe kun je dit zeggen zonder opstandig te zijn? Beschaamd realiseer ik mij dat ik behoorlijk gezegend ben met onze vrijheid. Of… is onze vrijheid wel een zegen? Niet om te verlangen naar vervolgingen, maar zouden wij het er voor over hebben onze buren met gevaar voor eigen leven over God te vertellen? Geen werk te hebben omdat we christen zijn? Zonder schaamte voor God en Zijn Woord uit te komen? Deze mensen hebben een keuze gemaakt die hen het leven kan kosten. De tolk sluit zijn getuigenis af met: “Wij bidden voor jullie en de kerk in Nederland, want jullie hebben God hard nodig!” Stil en met een koffer vol levenslessen vervolgen wij onze reis.

Geopende deuren

We maken kennis met het voorgangersechtpaar. Wat ooit begon met Bijbelstudies van één gezin is door Gods genade uitgegroeid tot een kleine gemeente. Bijzondere Noden biedt financiële ondersteuning voor huur van de ruimtes om samen te komen en zorgt tevens dat de voorganger de mogelijkheid heeft fulltime in Gods Koninkrijk werkzaam te zijn. God zegent het werk en verandert levens van mensen. Door middel van studiemateriaal wordt uitleg gegeven over het christelijk geloof. Op vrijdagavond vinden in het kerkgebouw Bijbelstudies plaats. Ook worden veel moslims met het Evangelie bereikt doordat de Bijbelstudies via internet worden gedeeld. Men ervaart dat God deuren opent!

Al snel wordt duidelijk hoe erg de broeders en zusters begaan zijn met de zielen van hun medemens. Vol pastorale bewogenheid komt de vraag van de voorganger naar ons toe: Stel dat je iemand ontmoet die nog maar vijf minuten te leven heeft, hoe leg je het Evangelie uit? Ook vertelt hij over christenvervolging. Vooral voor moslimbekeerlingen is christen-zijn gevaarlijk. Dit houdt ons een confronterende spiegel voor: zijn wij christenen die het comfortabel hebben, maar het Evangelie niet willen delen? Heeft het westen vervolging nodig omdat wij de Heere verlaten? De oproep klinkt: “We moeten ons bewapenen met de Bijbel, evangeliseren en niet bang zijn: onze Heere is machtig. Mensen hebben Jezus nodig, ze moeten van Hem horen.”  Hoe staat het met u en met mij? Zijn wij evenals deze christenen bereid de kosten te overrekenen en offers te brengen om de Heere Jezus te volgen?

Bidden tot dezelfde God

We hebben deze dagen ook gesprekken met elkaar, één op één, zomaar even tussendoor of tijdens de maaltijd. We zijn 2 dagen onderweg met gemeenteleden om ons te bezinnen en tot rust te komen rondom Gods Woord. We zingen, lezen en bidden samen tot dezelfde God. Tijdens het eten heb ik een gesprek met Houda* en haar man en kinderen over het geloof. Ondanks het gebrekkige Engels begrijpen we elkaar goed! Houda vertelt dat ze uit Irak zijn gevlucht om hun geloof. Ze hadden alles wat ze maar krijgen konden: een groot huis, grote auto’s en veel geld. Haar man was generaal in het Iraakse leger. Nu wonen ze in Jordanië waar ze een ander en tóch beter leven hebben gekregen.

Ze hebben nu alleen nog een kleine auto en een klein huis, maar ze hebben God en kunnen Hem dienen door in het geheim naar de kerk te komen en anderen te vertellen over God. “God is groot en wij zijn kleine mensen, Gods plannen gaan door ons en iedereen heen”, aldus Houda. Ze vervolgt: “Waarom vertellen jullie het Goede Nieuws niet tegen iedereen? Tegen je familie, buren? Jullie wonen toch in vrijheid? Wat heb je dan te verliezen?” Het is beschamend om te horen hoe verzekerd en overtuigend deze mensen zijn. Ze zijn vol van de herkenbare Bijbelse boodschap dat de mens een zondaar is en zichzelf niet kan redden, maar dat God het bloed van Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft tot verzoening van zondaren.

Het Evangelie zonder woorden

We horen niet alleen over het delen van het Evangelie, maar zien het ook in de praktijk. Zo gaan we mee op ‘huisbezoek’. Tijdens de Bijbelstudie-avond kunnen mensen zich hiervoor inschrijven. De volgende avond zoeken we hen samen met enkele gemeenteleden thuis op. Wij mogen met Rana* mee op bezoek bij een Iraaks gezin. Ze neemt plaats op een stoel in de kamer en luistert stil naar de zorgen die de familie ons toevertrouwt.

Ze hebben veel meegemaakt: ze zijn gevlucht, hebben familieleden verloren en kampen met gezondheidsproblemen. Het is al half 11 in de avond, maar Rana neemt alle tijd. De liefde van Christus dringt haar. Ze leeft mee en gaat voor in gebed. Dan haalt ze een gekleurd bandje van haar arm: zwart, rood, wit, groen, blauw, geel. Het Evangelie zonder woorden. Even later heeft ze haar vinger bij de rode kralen. De Bijbelse boodschap klinkt. Egypte. Nacht. Bloed aan de deurposten. Mijn ogen worden getrokken naar de vader van dit gezin. Hij luistert ademloos. De honger in zijn ogen raakt mij. “Heere, breng Uw Woord in het hart van deze man.” Terug in de auto licht Rana toe: “De moeder van dit gezin komt al naar de samenkomsten, maar kent God nog niet persoonlijk, vader is tot nu toe niet in de samenkomsten geweest. Bid voor hen!”

Een geopend hart

Eeuwen geleden werd het al geschreven: “Ik weet uw werken, en waar gij woont; namelijk waar de troon des satans is” (Openbaring 2:13), maar ook: “Ik weet uw werken; zie, Ik heb een geopende deur voor u gegeven, en niemand kan die sluiten; want gij hebt kleine kracht” (Openbaring 3:8). Wij hebben het voorrecht gehad om iets te zien van de voortgang van Gods werk in Jordanië, waarbij God nietige mensen gebruikt, maar waar de strijd tussen Licht en duister woedt. We laten Bijzondere Noden toch niet alleen staan? Uw gebed en steun zijn onmisbaar. Hebben wij een geopend hart voor de christenen in Jordanië? En voor onze naasten dichtbij om hen het Goede Nieuws te vertellen?

*De namen van Houda en Rana zijn vanwege veiligheidsredenen gefingeerd.

Klik op het artikel om Noodklok nr. 155 door te bladeren.

Vergelijkbare verhalen

  • Verhalen

    Barry in Jordanië

    "Op een nacht kregen we een telefoontje dat ISIS op weg was naar Mosul. We hadden een half uur om te vluchten..."

    Lees verder
  • Verhalen

    Een bijzonder bezoek aan de gemeente van Jordanië

    Echtpaar Everse uit de gemeente Rhenen heeft tijdens hun...

    Lees verder