Bijzondere Noden
Doneer ook!

Impressie reis Zimbabwe

Onlangs brachten we in Zimbawe een bezoek  aan zowel de doven- als de blindenschool. Hieronder leest u het verhaal en kunt u de videoimpressie van de reis bekijken.

Blindenschool

‘God is marvellous, marvellous.’ Met kippenvel luisteren we naar het gezang van de leerlingen van de blindenschool in Zimbabwe. ‘God is wonderbaar, wonderbaar’. Eerst de jongens, dan de meisjes, en dan weer allemaal. Tot een van de oudere meisjes in haar handen klapt. Ze zingen het couplet voor het laatst en gaan dan allemaal tegelijk weer zitten.

Theofilus wordt muzikant
De Margaretha Hugo School for the blind is een blindenschool met zo’n 350 leerlingen. Uit heel Zimbabwe komen er kinderen naar de school, waar ze negen maanden per jaar verblijven. De meeste kinderen komen op zesjarige leeftijd naar de school. Anderen schuiven pas later aan. Theofilus is een van de leerlingen, een jongen met een hart voor muziek. Enthousiast speelt hij op zijn Marimba als wij de muziekklas een bezoekje brengen. Feilloos weet hij de goede toon aan te slaan. En dat wil hij blijven doen, vertelt hij ons. Het is zijn droom om later als professioneel muzikant aan de slag te gaan.

Samen naar de kerk
De ouders van Theofilus wonen in de buurt van de blindenschool. Op een klein stukje grond verbouwen ze maïs om zichzelf en hun acht kinderen te voeden. Beiden zijn ze blind. Blinden in Zimbabwe worden door veel mensen niet als volwaardige mensen gezien. Ze hebben te maken met een stigma: ze kunnen niet veel, ze zijn eigenlijk alleen een blok aan je been. Blinde kinderen worden daarom vaak aan hun lot overgelaten. Dit stigma is voor blinden in Zimbabwe erger dan de letterlijke duisternis waarin zij leven. De vader van Theofilus zat in zijn kindertijd ook op de blindenschool, en kan, door wat hij daar leerde, samen met zijn vrouw zelfstandig voor zijn kinderen zorgen.

De kinderen van de blindenschool komen uit allerlei milieus en situaties. Lang niet alle leerlingen zijn christelijk. Wel krijgen ze allemaal het Evangelie te horen. Tijdens hun verblijf op de blindenschool gaan ze ook allemaal mee naar de kerk. Samen zingen zij: ‘God is marvellous’.

Dovenschool

Aan de andere kant van de stad, in het plaatste Masvingo, vinden we een mooi terrein van een plaatselijke kerk. We komen aan bij de weekopening van de school. Dit keer horen we geen gezang, maar zien wij ruim tweehonderd kinderen in gebaren een loflied zingen. De predikant van de gemeente opent de week met de woorden uit psalm 127: ‘Ziet, de kinderen zijn een erfdeel des HEEREN; des buiks vrucht is een beloning.’ Doven worden in Zimbabwe gemeden, maar de Heere kan en wil ook onder dove kinderen werken.

De handen gaan in de lucht
Bij de Henry Murray School for the deaf komen de kinderen, net als bij de blindenschool, uit het hele land. Ze krijgen les in rekenen en taal. In de laatste drie jaar van hun opleiding leren ze een praktisch vak naar keuze. Ze kunnen kiezen voorwerken in de tuinen, in de werkplaats, in het huishouden of op de computerafdeling. We krijgen een inkijkje in een van de lessen. De docent wiskunde vraagt of iemand de som op het bord kan oplossen. Eén van de jongens komt naar voren, als hij klaar is zwaait iedereen met zijn of haar handen in de lucht. Wij klappen met ze mee.

Twee van de handen zijn van Linet, een meisje van 14 jaar. Zij is een van de leerlingen van de dovenschool. Drie keer per jaar gaat zij een maand naar huis. Samen met haar brengen we een bezoek aan haar thuis. Na een reis van een  uur over hobbelige wegen komen we op een kleine maar goed onderhouden compound. Er staan een paar hutjes en er staat veel sinaasappelbomen die voor schaduw zorgen. De grootouders van Linet wonen er ook. Ze krijgt een snelle begroeting. Opa en oma vinden het lastig om te communiceren met hun kleindochter. Opa heeft vroeger voor de dovenschool gewerkt en kent daarom een aantal gebaren. Andere gebaren leren ze van Linet, als ze thuis is. Toch blijft de communicatie beperkt. Linet geniet er daarom van als ze na haar vakantie weer kan ‘bijpraten’ met haar vriendinnen op de dovenschool.

Voordat we weg gaan, gaan we nog even naar binnen in één van de hutjes die op de compound van Linet staan. We zingen samen, ook bidden we. Dat bindt samen. Over de grenzen van cultuur heen dienen we toch dezelfde God: op de blindenschool, op de dovenschool en bij mensen thuis. Helpt u de kerk in Zimbabwe om in Woord en daad blinde en dove kinderen te ondersteunen?

Geef een doof of blind kind christelijk onderwijs!

Wilt u dit project steunen? Voor €10 geeft u een dove of blinde leerling voor een maand onderwijs. Wilt u meer van deze projecten weten? Lees dan hier meer over de dovenschool en bekijk hier de projectpagina van de blindenschool.

Vergelijkbare verhalen

  • Verhalen

    De lekkerste Samosa’s maak je zelf

    Lees hier het recept!

    Lees verder
  • Nieuws/ Verhalen

    Nieuw! Boek ‘Geef mij je hand’

    Wie verre reizen maakt, kan veel vertellen. In dit boek laten we u kennis maken met een aantal van onze wereldwijde naasten.

    Lees verder